Would I be out today?
- Yvette (Ivy) Blonk
- 30 jun 2025
- 2 minuten om te lezen
Twee jaar geleden gaf ik aan dat ik non-binair ben. We hingen de regenboog vlag uit. Ik voelde me mezelf. Het klimaat leek goed. Er was vooruitgang en 'cancel culture' betekende wat we zelf besliste dat als iemand tegen ons was dat we hen bij het vuilnis konden zetten. We hadden dus zelf invloed op de pers. Het was hoopvol. Want ik voelde me gesteund door de wereld. Merken gaven trots producten uit met regenbogen. De community werd gedragen. Afgezien van wat bromberen was mijn omgeving begripvol.
Nu twee jaar later staat het er anders bij. Heel anders. Het politieke klimaat is dringend. In Amerika zijn de verkiezingen gewonnen door een vreselijke kerel die ons voor de bus gooide als slap excuus voor stemmen. We zijn een te kleine groep voor hem om echt een probleem te vormen, in zijn ogen maar wel de perfecte afleiding van zijn eigen falen. Dit is door gesijpelt naar de Nederlandse politiek en ook in de UK begint het ernstige vormen aan te nemen. Sommige landen in Europa verbieden pride al. Waar dit op uit loopt is de vraag, en vrees met grote vrees dat we onze vrijheid op eigen gemeenschap en eigen lichaam langzaam gaan verliezen.
Angst heerst in de gemeenschap, dacht is altijd de schaduw geweest van het anders zijn dan de standaard. En iedereen is wel ergens anders. Maar dat wordt vaak niet zo vocaal en dringend veroordeeld dan de liefde die wij dragen, of onze identiteit. Het is zichtbaar en dat maakt ons kwetsbaar. Omdat we het vieren ipv verstoppen zijn wij een makkelijke prooi.
Uit eindelijk gaat het over mooie dingen. Houden van elkaar, je eigen zijn omarmen. Prachtige dingen die het leven fijn maken. Dit is nooit bedrijging voor anderen als je lief hebt of jezelf bent. Hoe deze groep nu als zwarte schapen worden weggezet is mij een raadsel. Zou het niet fijn zijn als we allemaal gewoon ons zelf konden uiten zoals we zijn.
Binnenkort kunnen we dat waarschijnlijk niet meer.
Nu de vraag, had ik nu uit de kast gekomen? Mijn antwoord van mij is "waarschijnlijk niet". Ik ben bang. Dagelijks lees ik de vreselijkste reacties onder wat feestelijke berichten hadden moeten zijn. Ik kan beter weg blijven van de sociale media. Maar ik moet ook weten of ik nog veilig ben. Ik las in een onderzoek dat we niet meer durven te reageren online op haat. Wat er voor zorgt dat we geĆÆsoleerd raken. Eenzaam onzelfstandige terug in de kast stoppen, proberen te worden wie we niet zijn.
Ja hierom is Pride nodig. Niet alleen om het leven te vieren. Maar ook om een leven te kunnen leiden. Een gezond leven, waarin we elkaar nodig hebben als soort van regenboog kleurig schild tegen de narigheid waar we elke dag mee te maken krijgen. Bedankt voor iedereen die ons steund en mee vierd! Ga ik terug in de kast? "NEE". In Friesland zeggen ze graag.
'Leaver dea as sleaf'
Opmerkingen