Niet meer maskeren, hoe doe je dat?

Ik heb gedwongen veel tijd om na de denken en te mijmeren. En waar ik dan tegen aan loop is, wie of wat ben ik. Ik kan er vele uren mee vullen. Ik heb een printrest met duizenden foto's waarin in mezelf probeer te herkennen. Een thuis probeer te vinden, mijn spiegelbeeld en misschien wel rust.

Ik dacht dat ik de enige was die dat had. Maar pas las ik een stuk online van een ervaringsdeskundige die dus ook autisme en adhd heeft en zij kon na onderzoek vertellen dat het een veel voorkomend probleem is bij mensen zoals ik. Als je je hele leven maskeert en dan je diagnose krijgt van ga je je leven door andere ogen zien. Want wie ben ik zonder dat maskeren. Ik maskeer nog een hoop merk ik op dagelijkse basis. Iedereen maskeert wel een beetje maar ik ben nog steeds mezelf kwijt in al die verwachtingen die er altijd waren en misschien nu niet echt meer zijn.

Ik zoek naar foto's van mensen en dingen waar ik een reactie op heb. "Dit vind ik mooi, dit doet mijn hartje sneller slaan, misschien is dit waar ik naar zocht". Maar alles blijft maar kort. De modellen in de foto's zijn niet ik. Ze lijken zelfverzekerd, dragen altijd dezelfde stijl, goed gecoördineerd. Ik ben chaos in een lichaam. Ik kan niet kiezen. Op maandag draag ik goth, op dinsdag vintage en woensdag is alles pastel roze. Dit is kleding geen identiteit. Maar ik ben opgegroeid in een community waar die dingen een en hetzelfde waren. Dit heeft nog veel invloed op hoe ik mezelf zie. Was je juist gekleed dan werd je geaccepteerd en had je vrienden. Niet de beste manier om op te groeien.

Nu ik er aan werk om mijn masker af te werpen en mezelf te accepteren krijg ik te maken met verlies van mijn zelfbeeld. Ik ben immers niet de "yvette" die ik was. Maar de Ivy die ik werkelijk ben. Een persoon met beperkingen die grote gevolgen hebben. Ik kan niet dragen wat ik wil ivm mijn autisme. Veel stoffen doen me pijn. Veel modellen knellen enzo. Ik geef eindelijk toe aan mijn beperkingen. Niet alleen kwa kleding. Het kost me mijn toekomst beeld, veel vrienden, familie banden, beroepen, dromen, tot aan mijn eclectische tandenborstel en eten aan toe is het toegeven dat het niet gaat.

Nu is de vraag? Wat blijft er over? Wie blijft er over? Nee ik vind mij niet op printrest. Niet op instagram, niet op straat. Ik ben uniek en ja met flinke beperkingen. Ik hoef me daar niet voor te schamen. Maar moet mezelf wel verdedigen. Wat niet kan ook niet meer doen. En elke dag met liefde tegen mezelf praten. Vragen "kan ik dit? Wil ik dit? Of wordt dit door anderen van mij verwacht? Hoe kan ik hier lief voor mezelf zijn? Hopelijk zal ik mezelf per dag meer herkennen en kan toch een beetje groeien.

Ben jij autistisch of heb je adhd? Ik ben benieuwd of je dit herkent!

Met liefde ♡

Ivy