Je was niet de schaduw

Is het depressie? Vroeg ik aan mijn man (Laurens), of is het overprikkeling, in combinatie met chronische vermoeidheid?  

Zo begon het ongeveer een maand geleden. Ik zat in de tuin op een van die mooie voorjaars dagen die we dit jaar gehad hebben. De zon scheen fel, mijn ogen deden verschrikkelijk pijn van het velle licht. Mijn oren zaten verstopt van het te veel leven met een koptelefoon op. Maar het mocht niet baten want de buurt kinderen waren ook buiten en er werd dichtbij geklust. Ik hoor dat door mijn koptelefoon heen. Geen beginnen aan. Eerlijkheid gebied te zeggen dat ik ook nog wat mooie vogels hoorde maar daar had ik minder last van. 

Ik begon te overwegen door al deze invloeden heen of ik moe, depressief of overikkeld was. Of allemaal tegelijk. Dit is een vraag die ons al jaren bezig houd. Mijn leven kent zijn diepe dalen. En soms moet ik in crisis bij ggz aankloppen maar ze hebben geen idee meer wat te doen met mij en opperen dan maar meer medicijnen. Antidepressieva over het algemeen. Door de jaren heen heeft zich dat opgestapeld tot een kleine apotheek in mijn kast la. De medicijn zijn van een kleuren stikker voorzien door laurens anders neem ik soms de verkeerde of gewoon te veel. 

Het is belangrijk om te weten dat je medicijnen altijd op en afbouwt onder behandeling van een professional. Het leek mij tijd om dat eens te overwegen. Niet, omdat het zo goed gaat, maar omdat ik ervaar dat het me niks oplevert, behalve dat het me vlak maakt. Ik krijg nog steeds episodes van diepe dalen. En daarna meer een minimale periode die weer afgewisseld wordt met een diep dal. Dit alles met weinig energie. Het zou kunnen dat mijn medicatie mij moe maakt, het kan ook zijn dat het van mijn autisme komt. Onderzoekers zijn hopelijk druk bezig met het onderzoeken wat voor mij, en vele andere zou werken. Het zou ook van een burnout kunnen komen die ik 13 jaar geleden beleefd heb en daar wat van mijn kunnen voor eeuwig ben kwijtgeraakt. Ze hebben geen idee.

Dit klinkt allemaal dramatisch, en weetje, soms is dat het ook gewoon.

Door het niet te delen zijn onze problemen verstopt, zo kunnen ze niet voor ons vechten en helpen. En op deze manier kunnen anderen lezen dat ze niet de enige zijn met een beperking. Of je nu met artsen zitten die je van het kastje naar de muur sturen of met onbereikbaare pijn en vermoeidheid zit. Je bent niet alleen. 

Elke dag vechten ik, veel van jullie, en nog heel veel mensen die wij niet kennen, met een beperking. Tot ze ons in Den Haag horen. Ik, en wij, geven niet op.

Elke dag zoeken we het licht en vechten en overleven we de dag weer. Het leven is eindig. Probeer naast je strijd ook je licht te zien. Je bent gemaakt van sterrenstof, van moeder aarde. En als zij iets is, dan is het sterk en kwetsbaar tegelijk. 

Zit in die tuin met koptelefoon op, en zie de bloemen, ruik de kruiden, drink je thee, wiebel je tenen in het zand, groet de lucht, vergeet je zorgen even voor morgen. 

"Je bebt niet de schaduw die je overweldigend, maar het licht wat je door het donker heen helpt"

Met liefde,

Yvette