Als je hobby taboe is

Ik groeide op met een liefde voor knuffels en poppen. Als je 6 bent is dat niet zo gek. Als je tien bent kan het nog. Maar als je naar de middelbare school gaat hoor je hier uit te groeien. Ik had veel knuffels toen ik opgroeiende. Ik voelde me gesteund door hen en begrepen. Ze kalmeerde me als ik verdrietig was en kon alles bij hen kwijt. Een hug met mijn knuffel doet hetzelfde met mijn geluks gevoel als een knuffel van mijn huisdier of een geliefde. Een hele bijzondere uitspraak van iemand van 36.

Pop is door mij beschilderd. Elk sproetje op haar gezicht en open ogen. Met veel zorg en kleine kwastjes.

Op mijn 29ste deed ik mee aan een onderzoek van ggz. Mijn connectie met knuffels deed mijn therapeut nadenken. Wat zou er met mis met hen zijn. Zo veel fantasie en gekke kleding maar vooral de knuffels maakte mijn casus moeilijk. 30 therapeuten vulde een zaal om getuigen te zijn van mijn verklaringen, mijn beleving en mijn problemen. Alle 29 keken ze naar mij terwijl nummer 30 mij zij dat ik maar eens volwassen moest worden. Ik moest huilen, mijn binnen wereld storten in. Een van de enige steunpilaren die ik had, en me op de been hielden werden belachelijk gemaakt. Een alternatief werd niet geboden. Zonder mijn steun sorte ik in een hevige depressie. Ik kon niet meer slapen en moest slaappil en medicine tegen mijn angsten slikken. 30 therapeuten vertrokken en lieten me gebroken achter. Ik kwam er hopelozer uit dan ik er heen ging. Hun leven ging verder en mijn leven zonder mijn fantasie was grijs en leeg.

Nu jaren verder weet ik wel beter. Ik heb autisme, en knuffels worden zelfs aangeraden bij het kalmeren van het zenuwstelsel. Ook is het een hobby die veel voorkomt onder ons. We maken karakters met achtergrond verhalen zoals anderen van ons dat doen tijdens gamen of LARP (life action rollplay, een vorm van improvisatie theater) of bij het schrijven van verhalen. Het is een copingstijl die niet schadelijk is voor onze gezondheid. In tegenstelling tot veel andere copingstijlen. Daarom vind ik het belangrijk het hier uit te leggen.

Mijn poppen zijn een creatieve uiting. Ik schilder hun gezichten. Maak hun kleding en fotografeer ze. Ik krijg helaas overal weerstand. Op naailes wilde ze me niet leren hoe ik kleine kleertjes naaien kon. Maar kleding voor babies was het wel okay. Ook op plekken waar mensen gespecialiseerd zouden moeten zijn in autisme kreeg ik scheve gezichten. Mijn omgeving lacht er om. Terwijl het me zo goed doet. Het is iets waar ik heel veel moet voor bij elkaar moet schrappen om er over te kunnen praten. Maar zou het liever vieren. Want wat een geweldige hobby!

Het hele probleem is eigenlijk dat het hebben van knuffels en poppen een taboe is als je ouder bent dan 13. Maar de cijfers liegen er niet om. Veertig procent van de volwassen mensen slaapt nog met een knuffel. Nogmaals 40 procent! Dit taboe is totaal onnodig want uit onderzoek blijkt dat het ook voor niet autistische mensen het heel gezond is om te slapen met een knuffel.

Laten we dit taboe eens de wereld uit helpen. Zo, nu kan je zonder je te schamen vannacht met je knuffel slapen, en ik ook ;)

Met liefde ♡

Yvette